Skarbiec na Zamku Wawelskim
W każdym kraju obiekty zabytkowe stanowią bardzo ważny element jego kultury. Zabytki mają to do siebie, iż swoim istnieniem przypominają każdemu odwiedzającemu historię miejsca, w którym się znajdują. Nie inaczej jest w Polsce. Nasz kraj jest wręcz naszpikowany zabytkami, od tych najdrobniejszych, takich jak pojedyncze zabytkowe kapliczki, aż do potężnych obiektów zabytkowych takich jak na przykład Zamek w Malborku. Ale skupmy się jednak na południowych zabytkach Polski. Niewątpliwie jednym z najpopularniejszych zabytkowych miast, a przy tym najchętniej odwiedzanym jest z pewnością małopolski Kraków. Jest to duże miasto położone nad rzeką Wisłą, które w zamierzchłych czasach pełniło rolę stolicy Polski. Z pewnością można stwierdzić, iż obok Kościoła Mariackiego, który znajduje się na Rynku Krakowa, jednym z najbardziej uczęszczanych obiektów zabytkowych jest Zamek Królewski na Wawelu, który został zbudowany w szesnastym wieku naszej ery, a dokładniej w 1504 roku. Został on wpisany do Rejestru Zabytków Polskich w 1945 roku, najprawdopodobniej po zakończeniu drugiej Wojny Światowej. Na Wawelu, większość pomieszczeń przeznaczonych jest do wglądu turystów. Nie inaczej jest ze skarbcem. Skarbiec Królewski stanowi ekspozycję w Zamku na Wawelu, która zawiera ogromne zgromadzenie najprzeróżniejszych pamiątek, które pozostały nam, Polakom, po minionych latach, w których panowały różne dynastie królów polskich. Kiedy tak właściwie powstał wielki skarbiec królewski? Otóż powstanie skarbca, jak podaje historia, łączy się z koronacją króla Bolesława Chrobrego, która miała miejsce w Gniźnie w 1025 roku naszej ery. Była to pierwsza koronacja w dziejach naszego kraju. Monety, które zostały wówczas utworzone i były używane przez innych władców – nie zachowały się niestety do naszych czasów. Z początkowym powstawaniem państwa polskiego łączy się włócznia, która należała do świętego Maurycego i która została ofiarowana Królowi polskiemu przez cesarza Niemiec – Ottona III. Włócznia ta szczęśliwie zachowała się do naszych czasów w katedrze na Zamku Królewskim na Wawelu. Kolejny z królów Polski a mianowicie Władysław Łokietek przeniósł obrządki koronowania do miasta Krakowa i to właśnie tam w katedrze na Wawelu przyjął koronę Polski w 1320 roku. Również wtedy, przewieziono tam skarby królewskie i z czasem dołączono tam pokaźną fortunę. Skarbiec podlegał licznym inwentaryzacjom. Najstarsza, która została sporządzona w 1475 roku stanowi trzy korony królewskie, miecz koronacyjny, berła i jabłka, Biblię, relikwiarze oraz miecze krzyżackie spod Grunwaldu. Miejscem zbiorczym tych wszystkich kosztowności były komnaty w stylu gotyckim, które znajdowały się w prawym górnym roku zamku. W szesnastym wieku Skarbiec Koronny został ustanowiony instytucją, która należała do państwa i podlegała kontroli sejmu. Oddzielono od niego prywatne kosztowności króla. Na przestrzeni kolejnych wieków skarbiec zostawał wzbogacany o kolejne liczne kosztowności. Przyczyniły się do tego liczne wojny i perypetie międzynarodowe. W dwudziestym wieku próbowano odtworzyć skarbiec królewski. Odzyskano wtedy Szczerbca od Rosji, chorągwi Zygmunta Augusta oraz pamiątek po Janie Sobieskim.