Zamek Golub-Dobrzyń
Kiedyś, w zamierzchłych czasach mianem „Golub” dumnie nazywało się pewne samodzielne miasto. Jednak tamte lata bezpowrotnie minęły. Obecnie Golub stanowi jedynie dzielnicę większego miasta o nazwie Golub-Dobrzyń. Golub przez ponad sześćset pięćdziesiąt lat hołubił prawa miejskie, ale jednak w tysiąc dziewięćset pięćdziesiątym roku został połączony z innym miastem – Dobrzyniem. Golub w zamierzchłych czasach został oddany we władanie krzyżakom. Dzisiaj w dzielnicy miasta Golub-Dobrzyń znajduje się spuścizna krzyżacka – czyli zamek krzyżacki. Zamek znajduje się na przeciwnym do lewego brzegu rzeki Drwęcy. Prezentuje się on bardzo pięknie oraz malowniczo. W całej Polsce znany jest w dzisiejszych czasach jako ośrodek oraz centrum najprzeróżniejszych turniejów rycerskich, które odbywają się tam każdego roku. W czasach swojej świetności zamek w Golubiu miał pełnić jednocześnie funkcję jako klasztor oraz jako twierdza. Zaczęto go budować jako obóz warowny, który znajdował się na wzgórzu i był osłonięty przez umocnienia drewniano-glebowe. Z innej beczki mówiąc, w Golubiu została założona pierwsza graniczna budowla obronna w 1293 roku, natomiast pierwszy murowany z cegły zamek – w latach tysiąc trzysta do tysiąc trzysta trzydzieści. Krzyżacy obsadzili go pewną nieliczną grupą rycerzy krzyżackich. W środku zameczka znajduje się podobny kształtem do kwadratu placyk. Jakby patrząc na mapę to w lewym górnym roku znajduje się wieża a na każdym z boków kwadratowego placu znajduje się dwupiętrowy budynek. Część dziedzińca była otoczona przez ganki wykonane z drewna. Pierwsze piętro posiadało sypialnię, czyli dormitorium ale także jadalnie oraz kaplicę i salę obrad. Podobnie jak każdy zamek krzyżacki, zamek w Golubiu posiadał charakterystyczne krzyżackie okna. W czternastym wieku zameczek miał przedstawiać się następująco. Jak podają źródła historyczne, zameczek miał być otoczony ceglanymi murami oraz miał on posiadać cztery skrzydła. Mury miały być zakończone blankami, to jest wykończeniem przydatnym do obrony zameczku. Zameczek miał także posiadać prowizorkę stołpu – czyli miejsca ostatniej obrony – tą funkcję sprawowała wieża w jednym z rogów zameczka. W podziemiach owej wieży, która nie zachowała się do dzisiejszych czasów znajdowało się więzienie, a raczej cela nie posiadająca okien, zaopatrzona tylko w jako taką wentylację oraz w otwór służący do odprowadzania nieczystości. Więźniowie byli tam wrzucani przez otwieraną klapę w suficie. Od połowy piętnastego do połowy osiemnastego wieku zamek został pod władzą najprzeróżniejszych władz polskich. Sytuacja zmieniła się podczas rozbiorów. Podczas I rozbioru Polski zameczek dostał się pod władzę urzędników przybyłych z Prus. Został też wtedy przebudowany. Na początku dziewiętnastego wieku służył jako szpital polowy. Gdy Polska odzyskała niepodległość zamek został przerobiony na muzeum oraz został zrekonstruowany. Teraz, w dzisiejszych czasach zameczek pełni także rolę hotelu. Jest to niewątpliwie bardzo ciekawy obiekt historyczno-zabytkowy.