Zamek Królewski w Warszawie
Budowę zamku rozpoczęto pod koniec XII wieku. Zrobił to Kondrad II książe mazowiecki. Początkowo był drewnianym dworem, który po przejęciu przez Kazimierza I wzbogacił się o pierwszą murowaną Wieżę Wielką. Na początku XV wieku Janusz I Stary wzniusła murowany zamek w stylu gotyckim. Przyją on charakter Dworu Książęcego a następnie rezydencji królewskiej. W XVI wieku Zygmunt August zają się przebudową zamku, którą po kilkunastu latach kontynuował Zygmunt III Waza, zmieniając funkcję obiektu z obronnej na publiczną. Wzniesiono północne skrzydło, następnie zachodnie i na koniec południowe. W 1619 wzniesiono Wieżę Zygmuntowską liczącą 60 metrów wysokości. Podczas najazdu szwedów zamek został doszczętnie ograbiony. Skradziono cenne obrazy, meble, rzeźby, bibiotekę a także wszystkie posadzki. Następnie napad wojsk branderbuskich przyczynił się do dalszego zniszczenia, a uderzenie kuli armatniej doprowadziło do upadku Wieży Zygmuntowskiej. Odbudowę zaczęto niemal natychmiast. Jednak brak funduszy na ten cel ograniczył prace jedynie do usunięcia zniszczeń i nie pozwolił na gruntowny remont. W dalszych latach również nie było znacznego przełomu w postępie prac. Ograniczyły się one jedynie do nie sprawowania nadzoru, aby istniejący stan się nie pogorszył. Koniec XVII i początek XVIII wieku nie przyniusł nieczego dobrego. Zamek niszczał coraz bardziej, a przejęcie go w ręce Szwedzkie doprowadziło do przekształcenia go w szpital. Następnie na krótki okres władzę w Warszawie zaczą sprawować car Piotr I Wielki. Opuszczając Polskę zabrał ze sobą bezcenne dzieła sztuki. Polepszenie sytuacji nastąpiło w 1713 roku. Zaczęto gruntowną przebudowę zamku, która poprawiła znacząco jego wygląd. Niestety kilka lat po zakonczeniu prac zamek stanął w płomieniach. Kolejny remont zaczął August III. Zmienił fasadę od strony Wisły na styl rokoko. Następnie zmienioną na styl późnobarokowy. Lata świetności Zamek Królewski przeżył za panowania Stanisława Augusta Poniatowskiego. Ogromne fundusze przeznaczone dla artystów pozwoliły na śmiałe propozycje przebudowy. Wprowadzone zmiany wewnętrze odzwierciedlały nowoczesny styl i podniosły charakter. Ważnym wydarzeniem odbywającym się na zamku było uchwalenie konstytucji przez Sejm Czteroletni w 1791 roku. Również na zamku w Warszawie zapadła decyzja o utworzeniu Księstwa Warszawskiego podjęta przez cesarza Napoleona Bonaparte. W 1818 roku rozpoczęto trzyletnią pracę nad Arkadami Kubickiego. Od 1926 roku zamek stał się miejscem rezydencji prezydenta. Podczas drugiej wojny światowej został zbombardowany i okradziony przez Niemców. Adolf Hitler postanowił o wysadzeniu zamku, jednak całkowite jego zniszczenie nastąpiło dopiero podczas powstania warszawskiego. Został on niemal zrównany z ziemią, a odbudowa była trudna do realizacji w związku z ograniczonymi funduszami. Całkowita odbudowa trwała do 1974 roku, a wykończenie do 1988. Obecnie zamek ma charakter muzeum i podlega Ministerstwó Kultury i Dziedzistwa Narodowego. W 1980 roku uzyskał wpis UNESCO na listę światowego dziedzictwa.